خلق را تقلیدشان بر باد داد
|
مركب خود برد و در آخور كشيد |
صـوفئي در خانقـــاه از ره رسيــد |
|
كـاد فقــرا ان يكـن كفــرا مبيــر |
صوفيـــان بودند درويــش وفقيــر |
|
لوت آوردنـد و شمـع افــروختند |
هم در آندم آن خـــرك بفــروختند |
|
كامشبان لوت و سمـاع است ووله |
ولــولـــه افتـــاد انـــدرخانقـــه |
|
خسته بود و ديــد آن اقبــال وناز |
وآن مسافــــــر نيــــز از راه دراز |
|
نرد خدمتهاش خــوش مـيباختند |
صوفيانــش يك بــيك بنواختنـــد |
|
خانقه تاسقف شد پر دود و گــرد |
لوت خوردنــد و سمــاع آغـازكرد |
|
ز اشتياق و وجد و جان آشوختـن |
دود مطبــخ گـــرد آن پا كوفتـــن |
|
مطرب آغازيد يك ضــرب گـران |
چون سمـــاع آمد ز اول تا كــران |
|
زين حـراره جــمله را انباز كــرد |
خربرفت و خر برفت آغــاز كـــرد |
|
«خربرفت»آغــاز كرد انــدر طنين |
از ره تقليـــد آن صـــوفي هميــن |
|
روز گشت و جمله گفتند الــوداع |
چونگذشتآننوشوآنجوشوسماع |
|
گرد از رخت آن مسافـر مـيفشاند |
خانقاه خالي شــد و صوفي بمانــد |
|
گفتخادمريشبينجنگــيبجاست |
خادم، گفت صوفـي خر كجاسـت؟ |
|
من ترا بـر خــر موكــل كــردهام |
گفت خر را من بــه تو بسپــردهام |
|
حمله آوردنــد وبودم بيــم جــان |
گفت من مغلوب بــودم صوفيــان |
|
قاصد جـان من مسكيــن شدنــد |
گفت گيرم كـــز توظلمــا بستدند |
|
كه خرت را ميبرنــد اي بـــينوا |
تـو نيائــي و مگوئـــي مــرمــرا |
|
تا تورا واقف كنــم زيــن كــارها |
گفــت والله آمـــدم مــن بارهــا |
|
از همـــه گوينــدگان بـــا ذوقتر |
توهمي گـفتي كه خـر رفت اي پسر |
|
زينقضاراضياستمرديعارفاست |
باز ميگشتم كه او خود واقف است |
|
اي دوصــد لعنت براين تقليــد باد |
خلــق را تقليــدشان بــر بــاد داد |